Spinning plates en m'n schildersbaantje

Weer en berichtje uit mijn leven.

Al bijna twee weken aan het werk in een country pub.
Hoe het gaat? Prima, ik leer wat nieuws en spaar geld voor het reizen.

Dat ik geen ervaring heb in deze branche weten de meeste wel, echter m'n baas niet heb ik het idee. Het begon natuurlijk al bij de dag dat ik aankwam en hij mij vroeg of ik enige ervaring heb. De kans hij mijn cv heeft gelezen die ik gestuurd had schat ik op 0,0%. Want alleen daaruit kan je al opmaken dat ik nog nooit, maar dan ook nooit achter een bar heb gestaan. Of ik met 3 borden of meer kan lopen? Bij het beantwoorden van deze vraag, vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat zij mij aangenomen hebben. Nee ik kan niet met 3 borden lopen, ik kan wel een bord spinnen op een stokje, geleerd tijdens de kids club circus dag, maar zal daar weinig aan hebben hier.

Maandag begon ik om half 4 met werken. Tegelijkertijd met 2 nieuwe, Eileen uit Duitsland en Lea uit Canada. Lea had ik al in Perth ontmoet in het hostel. Het leek wel een soort test voor mij, want ik mocht hun alles uitleggen. Om 5 uur kwam Renee, zij legde alles nogmaals aan hun uit, waarnaar ze naar huis ging.
Gelukkig zijn het meestal vaste klanten en weten zij alles beter dan ons. Met vragen kan ik dan ook naar een gast gaan. Van de eigenaar zelf hoef ik weinig te verwachten, hij staat altijd in de keuken, en zodra die open is, is hij een gestresste kerel. Hem iets vragen doe ik dan liever niet. Gelukkig lukte het aardig in het begin met z'n 3e. Alleen heb ik een paar keer een fout gemaakt, waarvan een grote fout helaas. Ik ben vergeten de order van gasten naar de keuken te sturen, waarnaar zij lang op hun eten hebben moeten wachten. Ja, de uitbrander die ik daarover kreeg was niet min, volgens Lea is het heel normaal dat de mensen in de keuken naar je schreeuwen, zij zijn namelijk erg gestrest. Alle leuk en aardig, maar dat hoeven ze echt niet op mij af te reageren. Van die fout heb ik geleerd, en dat zal dan ook niet meer voorkomen. Van een van de vaste gasten hoorde ik een paar dagen later dat hij dacht dat ik de volgende dag er niet meer zal zijn. Het is volgens hem gebruikelijk hier dat wanneer iemand een fout maakt de volgende dag in de trein terug naar Perth zit. De meeste meiden blijven hier dan ook niet langer dan gemiddeld 4 weken. Super om dat allemaal te horen...

Daarnaast zijn hier ook beveiligingscamera's, echter gebruikt hij die om ons te controleren. Hij kan de beelden vanuit de keuken bekijken en kan zo precies in de gaten houden wat wij doen. Beetje vreemd allemaal, maar wanneer er iets niet gaat zoals hij het wilt, komt hij uit de keuken gerend en geeft hij ons een uitbrander. Bij mij gat het nu wek goed, maar van de week moest Eileen achter de bar huilen omdat hij haar een uitbrander gaf. Er waren verschillende dingen die niet goed gingen en dat reageerde hij allemaal op Eileen. Terwijl hij ons geen training of iets heeft gegeven en verder eigenlijk nauwelijks met ons praat. Zo heeft Eileen bij hem aangeven dat wij met z'n alle graag even willen zitten en bespreken wat er nou goed en fout gaat. Maar als hij ons niet vertelt hoe hij dingen wilt hebben, hoe kunnen wij dan weten dat we het fout doen. Langzamerhand begrijp ik dat de meeste meiden hier niet lang blijven, die manier hoe hier gecommuniceerd word is niet normaal. Desondanks ben ik van plan hier tot eind juli te blijven, en zullen we met z'n 3e gewoon voor onszelf op moeten komen. Mocht het echt te erg worden of mocht ik ontslagen worden omdat ik bijvoorbeeld te veel met klanten praat (dit heeft hij serieus gezegd), dan is het treinstation gelukkig aan de overkant van de straat en zal ik de trein naar Perth pakken.

Met de twee meiden is het wel gezellig gelukkig, Eileen en ik wonen boven de pub in een creepy leegstaand hotel en Lea woont in een pub 10minuten hier vandaan waar haar vriendje een baan heeft. Gezien wij helemaal niemand mogen uitnodigen voor een drankje op het balkon of iets, zijn we na het werk daar te vinden. In die pub werken allemaal jongens, om een of andere reden mogen er geen jongens in de pub werken waar ik nu werk. Met hun doen we dan een drankje, zo hebben we gelukkig een sociaal leven.

Van alle vasten gasten heb je een man van een jaar of 63 die officieel uit nieuw zeeland komt. Hij komt bijna elke dag en is echt een hele aardige man. Hij heeft zijn eigen schildersbedrijf in dit dorp en heeft aan Eileen en mij gevraagd of wij voor hem willen werken op onze vrije dag. Van de week heb ik het niet gedaan, maar ben van plan om het volgende week wel te doen. Het is toch weer extra geld en voor die man genaamd Warren, is het de gezelschap denk ik. Hij komt al jaren in de pub ervan hem horen we ook wat negatieve verhalen over onze baas. Warren was ook de persoon die dacht dat ik ontslagen zou worden.

Mensen gaan vaak op reis om zichzelf te zoeken, nou denk ik niet dat ik het nodig heb. Maar vind het wel leuk dat ik andere werk ervaringen opdoe. Zo heb ik 5 dagen sales gedaan, wat totaal niet mijn ding is. Werk ik in de horeca en ben ik aan het oefenen om met 3 borden te lopen, geen spinning plates dus. En kan ik eventueel om m'n vrij dag aan de bak als schilder, wie weet vind ik daar wel m'n roeping in.

Liefs Ilse